GzVideos, audiovisual galego con licenzas libres

Gzvideos é o espazo de encontro das iniciativas audiovisuais de comunicación e creación alternativas centradas na realidade e problemáticas sociais da Galiza. Pretende constituir unha comunidade de creación audiovisual alternativa onde conflúan as aportacións creativas d@s video-activistas e video-creadoras galegas.

Gzvideos parte dunha iniciativa colectiva independente e non comercial, respostando á necesidade de criar unha ferramenta de contrainformación audiovisual desde e para os movimentos sociais galegos, así como para dar cabida á creación independente, fóra da lóxica da cultura como mercadoría.

Porque na medida das nosas posibilidades, e desde a humildade de quen comeza a camiñar, queremos que o dereito á información, á comunicación e á creación dun pensamento crítico sexa unha realidade na Galiza. Que cada unha de nós poida dar a coñecer o que lle interesa, reapropriándose da tecnoloxía para a edición creativa e a difusión da nosa obra audiovisual.

Gzvideos é un proxecto independente no político e no económico, auto-xerido e sen carácter comercial, que utiliza e vindica o galego como língua propria en calquera das súas normativas.

Gzvideos comprométese na difusión de conteúdos baixo licenzas libres, así como na promoción do software libre para produción e edición do audiovisual.

Gzvideos constitúe un espazo de encontro para a creación audiovisual que parte dos movimentos sociais galegos, un campo onde conflúen o video-activismo e o debate xerados a partir da crítica á realidade galega.

Gzvideos, como plataforma creativa, ten tamén como metas o desenvolvimento e difusión da ficción, non ficción, documentarios, clips e, de modo xeral, priorizando conteúdos producidos e centrados na Galiza.

Nós podemos e queremos realizar videos. Moitas xa o vimos facendo, de feito, mais a nosa opinión non é nin a única posíbel nin a mellor das posíbeis, só unha, polo que procuramos criar un espazo colaborativo que busca a túa implicación. Podes enviar os teus proprios videos ou ben materiais audiovisuais que creas que concordan cos criterios que acabamos de expor.

Se tes algunha dúbida contacta con nós no enderezo info@gzvideos.info

*Manifesto GzVideos publicado en http://gzvideos.info

Resenha de “A Revolução Pendente” no “Novas da Galiza”

Reproduzimos a continuação a resenha do ensaio de Carlos Diegues, feita por Iolanda Martínez Suárez para o jornal Novas da Galiza, publicada em 15 de Novembro de 2008.

A revolução pendente. Feminismo e democracia

IOLANDA MARTÍNEZ SUÁREZ/ No contexto de “inflaçom da cultura”–em termos de María Xosé Agra-, continua a ser difícil reconhecer os outros – e nomeadamente as outras- como seres humanos iguais. A revolução pendente. Feminismo e democracia é um alegato feminista para reconhecer a outra metade da humanidade: as mulheres, dito isto de um jeito nom essencialista, pois junto ao autor do texto coincidimos em afirmar a pluralidade e mobilidade intra-identitária. Carlos Diegues defende nestas páginas, com rigor e fidelidade às fontes de que bebe de jeito sempre crítico, o reconhecimento como umha questom de justiça, como figera Nancy Fraser no contexto anglosaxom e Agra no nosso contexto.

Diegues, na linha de Fraser, demanda justiça de umha perspectiva dual. O reconhecimento das mulheres é visto como meio e nom como fim. Pois o fim deve ser a crítica da “subordinação e da desigualdade em geral”, mais pertinente que nunca no contexto de globalizaçom actual, onde as diferenças entre mulheres medram, parelhas à feminizaçom da pobreza, e às novas formas de opressom. O respeito da dignidade dos seres humanos e a garantia da aplicaçom dos direitos humanos e cidadaos- em tanto parte dum sujeito global é o fim que persegue um feminismo global, ou o que vem ser o mesmo, umha concepçom de justiça global.

A repolitizaçom que devolva as reivindicaçons éticas à esfera política e que rache a distinçom entre o ámbito público e o privado é o fio que estrutura este ensaio. O feminismo é entendidocomo sinónimo de democracia polo autor, comprometido com este projecto emancipador teórico e prático. Nesta medida, Diegues aponta para o reconhecimento como fundamental, pois sem ele nom há justiça, e sem ela nom há democracia.

Por todo o antedito, estamos perante umha obra de radical actualidade, elaborada com umha metodologia académica, fruto de um trabalho doutoral, que confere ao texto um rigor conceptual fundamental na hora de tratar teorias complexas como o multiculturalismo, o liberalismo, etc. Tarefa que o autor acomete com valor e convencimento meditado, seguindo os caminhos abertos por autoras da talha de Benhabib, Fraser, Okin ou Young. Diegues reflexiona sobre as questons da justiça e a igualdade, negando a separaçom liberal entre ambas, para fazer assim honra aos princípios da democracia radical, ainda nom conseguida, daí o título: a revoluçom continua a estar pendente.

Estaleiro, das melhores iniciativas literárias de 2008!

O web www.fervenzasliterarias.com vem de celebrar o concurso O mellor do 2008, iniciativa que, para as organizadoras e organizadores, cumpre “a finalidade de coñecer cales foron os mellores libros, autores, ilustradores, editoriais, … do 2008”. Para atingirem este objectivo, de www.fervenzasliterarias.com solicitavam às suas leitoras e leitores que, durante o último mês, votassem pelas suas preferências literárias do ano que deixámos atrás.

Nos resultados da categoria de “mellor iniciativa literaria do ano” Estaleiro Editora aparece em segundo lugar, só por trás de Cultur.gal e por diante dos Prémios Xerais, Galeusca e os Premios Nacionais da Cultura Galega.

É por isso que, de Estaleiro Editora, só podemos congratular-nos da valorização das leitoras e leitores de www.fervenzasliterarias.com e continuar a agradecer o apoio social que costuma receber o trabalho desenvolvido pelo nosso colectivo.

Parabéns à organização pela iniciativa e a todos aquelas pessoas e projectos cujo trabalho é recompensado pelos resultados das votações.

A nosa distribución é de balde e respecta a liberdade normativa

Reproducimos, a continuación, a entrevista a Vítor Suárez, membro fundador de Estaleiro Editora, publicada hoxe, 6 de xaneiro no Xornal de Galicia:

Victor Paz Morandeira / XORNAL.COM I Santiago.- A industria editorial está controlada por uns poucos que marcan as regras. Nos tempos da Internet, este imperio parece difícil de manter e, aínda que as iniciativas que xorden da rede de redes non chegan a ter un impacto mundial, existe un xermolo de guerrilleiros intelectuais pola liberdade creativa total que non cesan na loita. É o caso da editorial Estaleiro, unha asociación de 40 membros que se perfila coma unha alternativa interesante con moito que contar. Un dos seus fundadores, Víctor Suárez Díaz, desvela os segredos deste colectivo.

Como xurdiu a iniciativa?

Reunímonos un grupo de amigos alá polo inverno de 2005. Sabiamos que queriamos un proxecto editorial alternativo e decidimos convidar a outras persoas para unha posta en común. O proxecto procura unha diversidade de ensaios, unha distribución alternativa por centros sociais e unha liberdade normativa.

Entendo, logo, que a lingua xogou un papel importante.

Non tanto, no sentido de que para nós non é importante editar nunha soa normativa. As propias editoras fano só na oficial, porque asumen a violencia que exercen os poderes culturais e políticos, porque se dobregan perante a política dos subsidios. Nós non temos problemas entre as persoas que somos claramente reintegracionistas como as que non o son. Tivemos claro dende o principio que queriamos respectar a liberdade para escribir na normativa que se prefira.

E como se arreglan cos cartos?

As persoas que constituímos a editora estamos asociadas. Hai unha cuota de 30 euros de ingreso e iso é o único que se paga. Isto ten a función de crear un diñeiro inicial para autoxestionarnos, porque non temos ánimo de lucro e os cartos que se gañan cos libros que se venden úsanse para sacar os seguintes adiante.

A nivel de organización do traballo, como funcionan?

Tivemos a sorte de que os que nos xuntamos sabiamos como funciona o sistema editorial e cultural de algunha ou outra maneira. Hai xente que sabe maquetar, outros que dominan diversas linguas e poden traducir, outros poden correxir nun bo nivel de galego e hai persoas que levan as contas e a distribución. Repartímonos.

A cuestión da visibilidade e proxección. Cónteme como a plantexaron.

Queriamos distribuir a obra de balde, polo que creamos unha páxina web o pasado febreiro, dende onde se poden descargar todos os nosos orixinais. Dende hai uns dous meses, xa temos tamén un blog no que subimos as novidades que van xurdindo, como as apresentacións.

E a distribución en papel?

Facémola, sobre todo, por centros sociais. Ofrecemos apresentacións dos nosos libros e así tamén lles damos vida a eses centros, enchemos o seu calendario cultural e cedemos un exemplar. Coas librarías, colaboramos en menor medida, porque é economicante inviábel unha distribución convencional.

Os orixinais, como os reciben?

Establecemos unha serie de prazos, normalmente dous ao ano. Os autores envían os orixinais ao noso enderezo electrónico e despois facemos a selección.

Como contactan cos autores?

Son eles os que acuden a nós, aínda que inicialmente nos achegaramos a algúns que coñeciamos de primeira man para poñer en marcha o proxecto. Agora son eles os que mandan as obras ao correo e nós comunicámoslles se nos interesan ou non e os pasos que teñen que seguir para que as publiquemos.

–Explíqueme ese proceso.

Reunímonos unha vez ao mes. Nestas asembleas, debatimos cantos orixinais estamos dispostos a publicar en función dos cartos cos que contemos, os nosos intereses a a variedade editorial. Decídense os prazos e a secuencia que se van aplicar e imos adiante. De feito, os próximos cinco libros que imos editar parten dunha decisión que tomamos na asemblea de setembro.

Como imprimen?

Usamos os actuais sistemas de impresión dixital para editar libros baratos (se se entra na súa páxina web –www.estaleiroeditora.org– pódese comprobar que ningunha das obras superas os oito euros). Somos a editorial máis barata de Galicia, aínda que isto tamén é posíbel porque nós non recibimos remuneración e iso abarata custos.

Outra alternativa ao libro tradicional é o electrónico. Como cre que vai ser a súa progresiva implantación?

É complicado, sobre todo no que se refire á súa escasa capacidade actual de lle dar capital simbólico ao autor. Un pode publicar dez obras en formato electrónico e pasar case desapercibido. Se unha desas obras é publicada en formato libro, a visibilidade é inmediata. Os dereitos de autor tamén dificultan todo.

E logo?

Hai pouco tivemos un problema nun premio literario. O noso autor, finalmente, non gañou porque xa publicara antes a obra nun blog, e o xurado considerou que esa obra xa non era inédita. Aínda queda moito por perfilar nos dereitos de autor na Internet, onde comezan e onde rematan e como se regula todo isto.

Proxectos para o futuro.

Ademais deses cinco libros que, xa dixen, temos pensado publicar ao longo do ano, temos en mente unha especie de caderno-DVD.

Que se colgaría tamén na web.

Non o sei todavía. É un proxecto interesante que se xestou hai pouco, pero está aínda por definir e non sei se o daremos sacado para este ano.

Xa vai case un ano que se creou a páxina web. Como valoran a experiencia?

É bastante satisfactoria. Cando chegan as caixas da imprenta e repartimos os libros, é un pracer. Estamos moi contentos co traballo realizado. Presumimos de que o produto é froito dun traballo colectivo, no que ninguén impón absolutamente nada nin é dirixido, e publicamos en función dos nosos gostos colectivos, decididos en asemblea, o que me parece moi importante.